|
|
|
| คำชี้แจงกระทรวงแรงงาน
ฉบับที่ 9 เรื่อง พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 75 โดยที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 75 บัญญัติว่า ''ในกรณีที่นายจ้างมีความจำเป็นต้องหยุดกิจการทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นการชั่วคราว โดยเหตุหนึ่งเหตุใด ที่มิใช่เหตุสุดวิสัย ให้นายจ้างจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่า ร้อยละห้าสิบของค่าจ้างในวันทำงาน ที่ลูกจ้างได้รับก่อนนายจ้างหยุดกิจการ ตลอดระยะเวลาที่นายจ้างไม่ได้ให้ลูกจ้างทำงาน ให้นายจ้างแจ้งให้ลูกจ้างและพนักงานตรวจแรงงานทราบล่วงหน้าก่อนวันเริ่มหยุด กิจการตามวรรคหนึ่ง'' ทั้งนี้ โดยมีเจตนารมณ์เพื่อคุ้มครองลูกจ้างมิให้ต้องขาดรายได้ เพื่อใช้ในการดำรงชีพในช่วงที่หยุดงานเพราะเหตุดังกล่าว แต่ให้จ่ายเงินช่วยเหลือ ในอัตราไม่น้อยกว่าร้อยละ 50 ของค่าจ้าง เพื่อมิให้เป็นภาระแก่นายจ้างในขณะที่ ประสบสภาวการณ์เช่นนั้น และให้ นายจ้างแจ้งให้พนักงานตรวจแรงงานทราบ ล่วงหน้าก่อนวันเริ่มหยุดกิจการชั่วคราว นอกเหนือจากการแจ้งแก่ลูกจ้างด้วย ทั้งนี้ เพื่อประโยชน์ในการกำหนดมาตรการแก้ไขปัญหา ตลอดจนการให้ความคุ้มครอง แก่ลูกจ้าง เพื่อความเข้าใจและการปฏิบัติอย่างถูกต้องและสอดคล้องกับเจตนารมณ์ของมาตรา 75 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ขอชี้แจง ดังนี้ 1. การหยุดกิจการชั่วคราวตามมาตรา 75 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 จะต้องเกิดขึ้นโดยเหตุซึ่งมิใช่เหตุสุดวิสัย 1.1 คำว่า ''เหตุสุดวิสัย'' มีคำนิยามบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 8 หมายความว่า ''เหตุใด ๆ อันจะเกิดขึ้นก็ดี จะให้ผลพิบัติก็ดี เป็นเหตุที่ไม่อาจป้องกันได้ แม้ทั้งบุคคลผู้ต้องประสบหรือใกล้จะต้องประสบเหตุนั้น จะได้จัดการระมัดระวังตามสมควร อันพึงคาดหมายได้จากบุคคลในฐานะและภาวะเช่นนั้น'' ซึ่งเหตุสุดวิสัยเป็นเหตุที่เกิดขึ้นโดย ไม่อาจคาดคิด ไม่อาจป้องกันแก้ไข ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และมิได้เกิดขึ้นโดยความประมาทเลินเล่อ ของใคร จึงเป็นเหตุที่จะโทษใครไม่ได้ ซึ่งมักเป็นอุบัติภัยหรือเหตุการณ์ทางธรรมชาติ เช่น พายุ น้ำท่วม หรือแผ่นดินไหว เป็นต้น หากการชำระหนี้ไม่อาจทำได้เพราะมีเหตุสุดวิสัย มาแทรกแซง เหตุสุดวิสัยนั้นอาจเป็นพฤติการณ์อันทำให้การชำระหนี้กลายเป็นพ้นวิสัยโดย ที่ลูกหนี้ ไม่ต้องรับผิดได้ ดังนั้น หากเกิดเหตุสุดวิสัย เช่น มีพายุ น้ำท่วม หรือแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ หรือฟ้าฝ่า จนโรงงานเกิดไฟไหม้ทั้งที่มีอุปกรณ์ป้องกันฟ้าฝ่าเป็นอย่างดีแล้ว ซึ่งเป็นผลให้นายจ้าง ไม่อาจป้องกันหรือแก้ไขได้จนถึงขนาดต้องหยุดกิจการชั่วคราว เหตุสุดวิสัยเช่นว่านี้ทำให้ การชำระหนี้ของนายจ้าง คือ การให้ลูกจ้างทำงานโดยจ่ายค่าจ้างตอบแทนการทำงานให้แก่ ลูกจ้างเป็นอันพ้นวิสัย นายจ้างจึงจะไม่ต้องรับผิดชอบในการจ่ายค่าจ้างให้แก่ลูกจ้าง หากจะมีการช่วยเหลือบรรเทาความเดือดร้อนแก่ลูกจ้างที่ต้องขาดรายได้ขณะหยุดงาน ประการใดย่อมเป็นเรื่องดุลพินิจของนายจ้าง แต่เพื่อการสร้างเสริมสัมพันธภาพที่ดี ควรจักได้ใช้ระบบแรงงานสัมพันธ์โดยการ ร่วมปรึกษาหารือระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง ในการแก้ไขปัญหา เพื่อให้ลูกจ้างมีส่วนรับรู้ในเหตุการณ์และมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ อันทำให้ลูกจ้างยอมรับผลที่เกิดขึ้นอย่างเต็มใจในที่สุด 1.2 ในทางกลับกัน เหตุซึ่งมิใช่เหตุสุดวิสัย ย่อมเป็นเหตุที่คาดหมายได้ สามารถ ป้องกันหรือแก้ไขเหตุการณ์นั้นได้ แต่ไม่มีการป้องกัน แก้ไข หรือจัดการระมัดระวัง ตามสมควร จนเกิดเหตุนั้นขึ้น ซึ่งโดยพฤติการณ์เช่นว่านี้ไม่ทำให้การชำระหนี้กลายเป็น พ้นวิสัย ลูกหนี้จึงยังต้องมีความรับผิดชอบในมูลหนี้อยู่ กรณีการจ้างแรงงาน จะเป็นเหตุที่อยู่ในความรับผิดชอบของนายจ้างโดยตรง เพราะอยู่ในอำนาจของนายจ้าง ที่จะควบคุมดูแล และป้องกันแก้ไขไม่ให้เหตุนั้นเกิดขึ้นได้แต่ไม่กระทำ ไม่ใช้ความระมัดระวัง อย่างเต็มที่ จนเกิดเหตุการณ์ นั้นขึ้น ซึ่งไม่เข้าข่ายทำให้การชำระหนี้ของนายจ้าง คือ การให้ลูกจ้างทำงานและการจ่ายค่าจ้างให้ เป็นอันพ้นวิสัย จึงยังมีความรับผิดชอบ ต่อลูกจ้างอยู่ ดังเช่นกรณีต่อไปนี้ - เครื่องจักรเสียเพราะขาดการบำรุงรักษาจนต้องซ่อมหรือเครื่องจักรเสื่อมสภาพ ต้องติดตั้งเครื่องจักรใหม่ - โรงงานถูกไฟไหม้ เพราะเครื่องจักรระเบิด หรือเกิดจากความประมาทเลินเล่อของ ลูกจ้างที่มีหน้าที่คุมเครื่องจักร - น้ำท่วมเนื่องจากท่อน้ำประปาภายในโรงงานแตก - ขาดวัตถุดิบ เพราะนายจ้างไม่จัดสำรองไว้ตามปกติ - ไฟฟ้าดับ เพราะหม้อแปลงในโรงงานของนายจ้างเสีย - ขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิง เพราะนายจ้างไม่จัดสำรองไว้ตามปกติ - ทางราชการสั่งปิดโรงงานตามกฎหมายโรงงาน - ปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงิน นายจ้างล้มละลาย หรือถูกเจ้าหนี้ยึดโรงงาน เพราะนายจ้างบริหารงานไม่ดี จึงประสบสภาวะขาดทุน หรือมีหนี้สินล้นพ้นตัว - ไม่มีใบสั่งสินค้าจากลูกค้า หรือผลิตสินค้าจนล้นตลาด เพราะ นายจ้างบริหารการตลาดไม่ดี ผลิตสินค้าไม่ได้คุณภาพ หรือขายแพงเกินไป 2. นายจ้างมีความจำเป็นต้องหยุดกิจการ ซึ่งต้องพิเคราะห์ภาวะความจำเป็นของ นายจ้างว่า ถึงขนาดต้องหยุดกิจการหรือไม่ ถ้าไม่มีมูลเหตุจำเป็นถึง ขนาด ต้องหยุด กิจการ และ นายจ้างยังสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ จะอ้างมาตรา 75 เพื่อหยุด กิจการโดยจ่ายเงินช่วยเหลือให้ลูกจ้างไม่น้อยกว่า 50% ของ ค่าจ้างไม่ได้ 3. การหยุดกิจการชั่วคราวต้องมีช่วงหยุดที่กำหนดได้แน่นอน ซึ่งขึ้นอยู่กับเงื่อนไขของเหตุจำเป็นนั้นจะผ่อนคลายหรือสิ้นสุดลงและกลับเข้า สู่ ภาวะปกติเมื่อใด ย่อมหยุดกิจการได้เพียงเท่าช่วงเวลานั้นแล้วต้องเปิดให้มี การทำงานตามปกติ การที่นายจ้างสั่งลดวันทำงานบางวันในแต่ละ สัปดาห์หรือ หยุดการทำงานบางวันโดยยังคงวันทำงานอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องการลดกำลังการผลิต ให้น้อยลงกว่าปกติ แต่ยังสามารถทำการผลิตได้อยู่ กรณีอาจ ไม่เข้าข่ายการหยุดกิจการ ชั่วคราวตามมาตรา 75 และถ้านายจ้างไม่จ่ายค่าจ้าง ให้แก่ลูกจ้างในวันที่หยุดการทำงานหรือจ่ายให้น้อยกว่าค่าจ้างที่ได้รับอยู่ อาจเข้าข่ายผิด สัญญาจ้างหรือเป็นการเปลี่ยนแปลงข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างที่ไม่เป็นคุณ ซึ่งต้อง ทำความตกลงหรือได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง ก่อน จึงจะแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้ มิเช่นนั้น จะไม่มีผลบังคับและต้องผูกพันต่อไปตามสภาพการจ้างเดิม 4. การหยุดกิจการชั่วคราวนั้นต้องเป็นการหยุดกิจการทั้งหมด หรือหยุดบางส่วน เช่น หยุดการทำงานของหน่วยผลิตทั้งหมด ถ้ายังมีการเปิด การทำงานตามปกติ แต่หยุดการ ทำงานของเครื่องจักรบางเครื่องหรือให้ลูกจ้างบางคนในหน่วยเดียวกันทำงานต่อไป ขณะที่ให้ลูกจ้าง บางคนหยุดงาน ก็ดี หรือหยุดการผลิตของหน่วยงานบางสาขา ขณะที่ สาขาอื่นยังมีการผลิตอยู่ ทั้งที่ในทางปฏิบัติมีการกระจายการผลิตให้สาขาต่าง ๆ ก็ดี แม้นายจ้าง จะจ่ายเงินช่วยเหลือให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่า 50% ของค่าจ้างก็ตาม กรณีดังกล่าว อาจไม่เข้าข่ายการหยุดกิจการทั้งหมดหรือแต่บางส่วน แต่อาจเป็น เรื่องการเลือกปฏิบัติและ เป็นการผิดสัญญาจ้างที่ลูกจ้างจะได้รับความ คุ้มครองเรื่องค่าจ้างเต็มจำนวน 5. ในกรณีที่นายจ้างมีความจำเป็นต้องหยุดกิจการทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นการ ชั่วคราว ด้วยเหตุซึ่งมิใช่เหตุสุดวิสัยแล้ว นายจ้างมี หน้าที่ต้องจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่า 50% ของค่าจ้าง ในวันทำงานที่ลูกจ้างได้รับก่อนนายจ้างหยุดกิจการ เพื่อบรรเทาความ เดือดร้อนของลูกจ้างในการดำรงชีพขณะที่ต้องขาดรายได้ และเพื่อให้ลูกจ้าง ได้เตรียมสภาพความพร้อมต่อสภาวะการณ์ที่เปลี่ยนแปลงและเพื่อธำรงไว้ ซึ่งสัมพันธภาพที่ดี ระหว่างนายจ้างและลูกจ้างต่อไปและลดปัญหาข้อขัดแย้งหรือการผละงาน ตลอดจนการให้ พนักงานตรวจแรงงานได้มีโอกาส หา มาตรการในการแก้ไขปัญหาดังกล่าวของสถาน ประกอบกิจการ นายจ้างควรจักได้แจ้งการหยุดกิจการต่อลูกจ้างและพนักงานตรวจแรงงาน ล่วงหน้า 7 วันก่อนเริ่มหยุดกิจการเป็นอย่างน้อย อนึ่ง การจ่ายเงินช่วยเหลือตามมาตรา 75 เป็นเพียงมาตรฐานขั้นต่ำ ดังนั้น ไม่ว่ากรณีจะเข้าข่ายมาตรา 75 หรือไม่ก็ตาม ทางออกที่เหมาะสม คือ การใช้กระบวนการ แรงงานสัมพันธ์ในการร่วมปรึกษาหารือระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างเพื่อทำความเข้าใจหรือการให้ลูกจ้าง ได้มีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหา เพื่อให้เรื่องยุติลงด้วยการยอมรับและความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย ก่อนการใช้ทางเลือกอื่นที่ เข้มงวดและไม่สร้างเสริมสัมพันธภาพที่ดีต่อกัน จึงชี้แจงมาเพื่อทราบและขอความร่วมมือในการปฏิบัติโดยทั่วกัน กระทรวงแรงงาน 14 ธันวาคม 2541 |
http://www.labour.go.th/home/th/LAWS/laws_2/explanation09.html |
|
โดย: งาน: งานบริหารแผนกอาคารสถานที่ อ้างอิงแผนงาน : - อ้างอิงโครงการ : - แหล่งที่มา: กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน |
| Vote | |
| เป็นประโยชน์ต่อผู้โพสต์เอง | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| เป็นประโยชน์ต่อฉัน | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| เป็นประโยชน์ต่อผู้ปกครอง | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| เป็นประโยชน์ต่อนักเรียน | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| มีประโยชน์ต่อทุกคน | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
 |
 |
