|
|
|
|
โดย นฤตย์ เสกธีระ [email protected] สืบสาวราวเรื่องเกี่ยวกับข้อผิดพลาดในการออกพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา และพระราชบัญญัติเหรียญเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนารถแล้ว สมควรมีการบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ของความผิดพลาดในการออกกฎหมายของประเทศเลยทีเดียว ทั้งนี้ เพราะความผิดพลาดในตัวร่างพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการครูฯ เป็นความผิดพลาดอันเกิดจากความ ''มั่ว'' จนกฎหมายไม่สามารถจะใช้บังคับได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการอ้างมาตราผิด หรือการเรียกชื่อกระทรวงผิด ส่วนความผิดพลาดในร่างพระราชบัญญัติเหรียญเฉลิมพระเกียรติฯก็เกิดขึ้นจากการ ''ขาดความรู้'' หลายคนอาจจะมองว่าความผิดพลาดอันเกิดจากความ ''มั่ว'' และการ ''ขาดความรู้'' นี้เป็นสิ่งเล็กน้อย แต่หากมองย้อนถึงกระบวนการออกกฎหมายทั้งระบบแล้วจะเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยหรอก การออกกฎหมายแต่ละฉบับเริ่มต้นจากการที่มีผู้เสนอร่างกฎหมายเข้ามา ในบรรดาผู้มีสิทธิเสนอร่างกฎหมายเข้ามาประกอบด้วย 1.รัฐบาล 2.สมาชิกสภาผู้แทนราษฏร และ 3.ประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง 50,000 คน เข้าชื่อกันนำเสนอ พิจารณาแค่นี้ก็ต้องเข้าใจแล้วว่า การเริ่มต้นร่างกฎหมาย 1 ฉบับจะต้องมีผู้ร่วมในการร่างมากกว่า 1 คน เมื่อเข้าสู่การพิจารณาของรัฐสภา จะมีผู้เข้ามาเกี่ยวข้องกับกฎหมายฉบับต่างๆอย่างน้อย 700 คน คือ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 500 คน และวุฒิสภา 200 คน นี่ยังไม่รวมถึงคณะกรรมาธิการที่บางครั้งก็เอาบุคคลที่ไม่ใช่สมาชิกรัฐสภาเข้ามาร่วมพิจารณาด้วย นี่ยังไม่รวมหน่วยงานอื่นๆ ที่เข้ามามีส่วนร่วมในการตรวจสอบแก้ไขข้อผิดพลาดของกฎหมาย แถมการพิจารณากฎหมายแต่ละฉบับจะต้องผ่านเข้าสู่การพิจารณาของสภาผู้แทนราษฏร 3 วาระ คือ รับหลักการ ตั้งคณะกรรมาธิการพิจารณาเนื้อหา และสุดท้ายคือการรับหรือไม่รับร่าง จากนั้นต้องส่งต่อไปให้วุฒสภาพิจารณาอีก 3 วาระเช่นกัน รวมดูแล้วกฎหมายแต่ละฉบับจะต้องมีผู้มีส่วนร่วมในการพิจารณาจำนวนหลายร้อยคน และต้องผ่านขั้นตอนต่างๆ ในการพิจารณามากกว่า 7 ขั้นตอน แลดูจากกระบวนการพิจารณากฎหมายในแต่ละฉบับแล้วไม่น่าจะเกิดข้อผิดพลาดที่มาจากการ ''มั่ว'' และการ ''ขาดความรู้'' ของบุคคลที่อยู่ร่วมกับกระบวนการการออกกฎหมาย ยิ่งเป็นกฎหมายที่เสนอโดยรัฐบาล ซึ่งมีหน่วยงานผู้เชี่ยวชาญทั้งประเทศคอยรับคำสั่งในการกลั่นกรองกฎหมาย ยิ่งไม่น่าจะเกิดข้อผิดพลาดทางเทคนิคเช่นนี้ ขณะนี้กำลังโทษกันไปเรื่อยว่าคนนั้นผิด คนนี้ผิด ฝ่ายค้านบอกว่าถ้าทำตามกฎหมายที่คณะกรรมาธิการร่วมแก้ไขก็ไม่เกิดข้อผิดพลาดอย่างนี้ แต่สิ่งที่ผิดพลาดเกิดจากรัฐบาลใช้เสียงข้างมากยืนยันร่างกฎหมายเดิมของตัวเอง ถามว่าร่างกฎหมายเดิมผ่านกระบวนการพิจารณากลั่นกรองเช่นเดียวกับกฎหมายที่คณะกรรมาธิการร่วมพิจารณาแก้ไขหรือไม่ ถ้าผ่าน ทำไมจึงเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาได้ ก็ในเมื่อกฎหมายฉบับที่เสนอโดยรัฐบาลต้องผ่านหน่วยงานที่รับผิดชอบ ต้องเข้าสู่การพิจารณาของสภาผู้แทนฯ ผ่านกรรมาธิการ จึงส่งไปให้วุฒิสภาพิจารณา ยิ่งร่างกฎหมายเกี่ยวกับเหรียญเฉลิมพระเกียรติฯยิ่งแย่ใหญ่ เพราะผ่านทะลุไปหมด ส่วนฝ่ายรัฐบาลก็บอกว่าได้มีการตรวจสอบแล้ว และพบว่ามีความผิดพลาดเกิดขึ้น แต่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้ต้องปล่อยเข้าสู่กระบวนการขั้นตอนที่ให้กฎหมายตกไป และบางกระแสก็บอกว่าเป็นความผิดพลาดทางธุรการ แน่นอนครับ เมื่อพบข้อผิดพลาดก็ต้องแก้ไขมันใช่อยู่แล้ว แต่ทำไมเพิ่งมาพบเอาตอนที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เรื่องแบบนี้อย่าไปโทษใครคนใดคนหนึ่งเลย บุคคลในกระบวนการออกกฎหมายทั้งหมดนั่นแหละต้องรู้สึกผิด เรื่องแบบนี้ประวัติศาสตร์ต้องจารึกเอาไว้ |
ดูรายละเอียดเพิ่มเติม |
|
โดย: งาน: งานนโยบายและแผน อ้างอิงแผนงาน : - อ้างอิงโครงการ : - แหล่งที่มา: มติชนรายวัน ฉบับที่ 9398 [หน้าที่ 9398 ] ประจำวันที่ 2 ธันวาคม 2546 |
| Vote | |
| เป็นประโยชน์ต่อผู้โพสต์เอง | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| เป็นประโยชน์ต่อฉัน | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| เป็นประโยชน์ต่อผู้ปกครอง | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| เป็นประโยชน์ต่อนักเรียน | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
| มีประโยชน์ต่อทุกคน | ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ |
 |
 |
